امروزه با توجه به جهانی سازی، ورود سرمایه در دهه های گذشته به عنوان ابزاری برای رشد و توسعه سریع اقتصادها مطرح شده است. بنابراین شناخت عوامل موثر بر ورود و خروج سرمایه و یا به عبارت دیگر، خالص تحرک بین المللی سرمایه برای کشورهای درحال توسعه از اهمیت ویژه ای برخوردار شده است. از آنجا که یکی از عوامل موثر بر ورود سرمایه، بازدهی بالای سرمایه به طور مقایسه ای می باشد، معهذا تجربیات جدید، اثر منطقی نقدینگی و ریسک را بر تحرک بین المللی سرمایه نشان می دهد.دراین ارتباط، هدف این مقاله، تعیین تاثیر رتبه ریسک اعتباری کشور بر خالص تحرک بین المللی سرمایه در ایران طی سالهای 1388-1359 می باشد. بدین منظور، از مدل رتبه بندی فینک برای به دست آوردن رتبه ریسک اعتباری کشور استفاده شده است، به طوری که با شناسایی عوامل موثر بر ریسک اعتباری، هرکدام از آنها به طور مجزا رتبه بندی و در نهایت، رتبه ریسک اعتباری کشور تخمین زده شده است. سپس الگوی نهایی با استفاده از داده های سری زمانی و روش حداقل مربعات معمولی، تاثیر این متغیر را همراه با تفاضل بازدهی داخل و خارج و شدت نقدینگی بر خالص تحرک بین المللی سرمایه در ایران مورد بررسی قرارداده است. درپایان، نتیجه گرفته شده که تمام متغیرهای ذکر شده برخالص تحرک بین المللی سرمایه تاثیرگذار هستند.

استراتژی دریایی یکی از مهم ترین ابعاد استراتژی ملی قدرت های بزرگ به حساب می آید. این مساله اگرچه با تحول ماهوی قدرت در سیاست جهانی، اهمیتی را که آلفرد ماهان در «تاثیر و نفوذ قدرت دریایی در تاریخ» مطرح کرده بود را از دست داده است اما در دو دهه اخیر مجددا به عرصه رقابت ژئوپلیتیک قدرت های بزرگ بازگشته است. در این میان، حوزه ایندوپاسفیک و شکل گیری گروه بندی های جدیدی مانند کواد و آکوس در آن را می توان نقطه عزیمت جدیدی در بازی قدرت های جهانی دانست. در این راستا، این مقاله به این سوال اصلی پرداخته است که حوزه ایندوپاسفیک چه جایگاهی در معادلات ژئوپلیتیک قدرت های دریایی با تاکید بر گروه بندی های کواد و آکوس دارد؟ یافته های این پژوهش که به روش توصیفی- تحلیلی صورت گرفته نشان دهنده انتقال تدریجی مرکز ثقل اقتصاد و سیاست جهانی از اقیانوس اطلس به اقیانوس هند-آرام است که در پرتو ائتلاف بندی های نظامی و امنیتی جدید به تشدید رقابت و تنش میان قدرت های بزرگ دریایی منجر خواهد شد.

مقدمه و هدف پژوهش: هتلداری یا میهمانداری یکی از بخش های بسیار پویای صنعت گردشگری است و شامل تشکیلات و تسهیلاتی برای خواب و استراحت، غذا و نوشیدنی و انواع تفریحات است. بنابراین به دلیل اهمیت ویژه ای که هتلداری از نظر رشد اقتصادی، اشتغال زایی و نشر فرهنگ دارد، این پژوهش در پی طراحی الگوی بومی طبقه بندی و رتبه بندی هتل ها در ایران می باشد.روش پژوهش: این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر شیوه توصیفی (همبستگی) است، بنابراین به منظور اجرای عملی، از کارت فیش، و در مطالعه میدانی از پرسشنامه محقق ساخته 17 گویه ای استفاده شده است. جامعه آماری نیز شامل گروهی از خبرگان هتلداری و گردشگری بوده که به روش سرشماری و نمونه گیری تعداد 47 نفر انتخاب شده اند.یافته های پژوهش: بر اساس پژوهش انجام شده، مولفه های اصلی طبقه بندی و رتبه بندی هتل ها در ایران شناسایی، و در مورد میزان اهمیت هر یک از مولفه های موثر در طبقه بندی و رتبه بندی هتل، نتایجی به دست آمد و در انتهای پژوهش نیز برای بهبود وضعیت صنعت هتلداری و گردشگری ایران پیشنهاداتی ارائه شده است.نتیجه گیری: الگوهای درجه بندی موجود در جهان برای درجه بندی هتل ها در کشورهای مسلمان به ویژه ایران پاسخگو نبوده و نتایج حاصل از اجرای آزمون فریدمن نشان داد، در طراحی الگوی بومی طبقه بندی و رتبه بندی هتل ها، مولفه های کارکنان و مدیران تحصیل کرده و مبادی آداب، آرامش و فضاسازی مطلوب اتاق میهمانان هتل برمبنای فرهنگ معماری بومی و ملی، تنوع غذاهای سنتی و بین المللی و نیز وجود جاذبه های فرهنگی و طبیعی نقشی مهم در طراحی الگوی بومی داشته و در رشد هتلداری تاثیر چشمگیری دارند.

برای رسیدن به امنیت آبی و غذایی پایش به‌هنگام، دقیق و با قابلیت تکرار پذیری سطوح زیر کشت لازم و ضروری است. در این راستا تحقیق حاضر با هدف ارزیابی قابلیت تلفیق تصاویر سنتینل1 و سنتینل2 جهت تفکیک سطوح زیر کشت گندم، کلزا، نخلستان‌ها و اراضی کشت تابستانه در منطقه شمال شرق اهواز انجام شد. برای رسیدن به هدف تحقیق، براساس داده‌های در دسترس سه گروه ترکیبات سری زمانی ایجاد شد. گروه اول شامل ترکیب سری زمانی سنتینل1و2 به همراه شاخص NDVI برای کل دوره مورد بررسی، گروه دوم ترکیبات سری زمانی سنتینل1 و2 براساس دوره اوج سبزینگی و گروه سوم ترکیبات از ترکیب تک تصاویر سنتینل1 و 2 در دوره اوج سبزینگی ایجاد شدند. سپس با استفاده از الگوریتم‌های یادگیری ماشین حداکثر احتمال و ماشین بردار پشتیبان اقدام به طبقه‌بندی تصاویر شد و نقشه‌های موضوعی سطوح زیر کشت به این ترتیب تهیه شد. درنهایت صحت نتایج بدست آمده با استفاده از شاخص‌های صحت کلی و ضریب کاپا ارزیابی شد. براساس نتایج بدست آمده مشخص شد که ترکیب سری زمانی تصاویر سنتینل1 و2 به‌همراه شاخصNDVI برای کل دوره مورد بررسی (ترکیب شماره 3) به روش ماشین بردار پشتیبان جهت استخراج سطوح زیر کشت منطقه مورد مطالعه دارای بالاترین دقت کلی و ضریب کاپا بوده که بترتیب 22/91 درصد و 89/0 می‌باشد. همچنین نتایج بدست آمده بیان‌گر این واقعیت بود که الگوریتم ماشین بردار پشتیبان برای ترکیبات سری زمانی بالاترین دقت کلی و ضریب کاپا را دارد و برای روش‌های تک تصویر الگوریتم حداکثر احتمال دارای بالاترین دقت کلی و ضریب کاپا می‌باشد. براساس یافته‌ها نتیجه‌گیری می‌شود که ترکیبات سری زمانی تصاویر سنتینل2 و الگویتم ماشین بردار پشتیبان جهت استخراج سطوح زیر کشت دارای صحت بالایی نسبت به روش تک تصویر هستند و تلفیق قطبش VH سنتینل1 به سری زمانی سنتینل2 سبب افزایش صحت به میزان 5 درصد می‌شود.

تغییرات سریع محیطی و پیشرفت سریع فناوری در کنار گسترده تر شدن فضای ارتباطی و حجم زیاد اطلاعات موجب شده سازمان ها پیچیده تر از گذشته و نحوة مدیریت آن ها بسیار دشوارتر شود. هدف این مقاله در مرحلة اول شناسایی مهم ترین گونة پیچیدگی های سازمانی و در مرحلة دوم مشخص کردن رتبه بندی سازمان ها بر پایة میزان پیچیدگی از بین سه نوع سازمان خدماتی و کشاورزی و صنعتی بود. تحقیق حاضر از منظر روش تحقیقْ کمّی و جهت تحلیل داده ها به روش فرایند تحلیل سلسله مراتبی (AHP) است. جامعة آماری 16 نفر از خبرگان دانشگاهی بودند که در حوزة صنعت، خدمات، یا کشاورزی فعالیت داشتند. یافته ها نشان داد مهم ترین پیچیدگی ها به ترتیب اهمیت عبارت اند از: پیچیدگی محیط (491/0)، پیچیدگی ساختاری (201/0)، پیچیدگی فناوری (169/0)، و پیچیدگی اطلاعاتی (140/0). همچنین نتایج نشان داد پیچیده ترین سازمان ها به ترتیب عبارت اند از: سازمان های صنعتی (421/0)، سازمان های خدماتی (348/0)، سازمان های کشاورزی (231/0).

ارزیابی، اعتبارسنجی و رتبه بندی صحیح مجلات علمی، از مهم ترین گام هایی است که می تواند عملکرد واقعی مجلات را تحت تاثیر قرار دهد؛ زیرا مجلاتی که در جایگاه های برتر قرار می گیرند، همواره از شانس بیشتری برای دریافت امتیازها و فرصت های بهتر برخوردار می شوند. افزایش شانس دریافت مقالات باکیفیت تر از نویسندگان برجسته تر و در پی آن قرارگیری در کانون توجهات حوزه تخصصی و فراهم شدن زمینه های بهتر برای حرکت در مرکز تاثیرگذاری بر جریان جهانی دانش تخصصی، از جمله مزیت هایی است که یک مجله در نتیجه قرارگیری در جایگاه های برتر کسب می کند. با وجود این، نحوه عملکرد پایگاه های استنادی رتبه بندی کننده مجلات نظیر JCR، Scimago و PJCR از اهمیت خاصی برخوردار است و به همان اندازه که عملکرد صحیح این پایگاه ها می تواند به رتبه بندی درست مجلات منجر شود، عملکرد ناصحیح آنها می تواند به اعتبارسنجی و رتبه بندی غیرواقعی و نادرست مجله ها بیانجامد. در این میان، طبقه بندی موضوعی که پایگاه ها برای مجلات در نظر می گیرند به دلیل این که به جایگاه مجلات معنا می بخشد، یکی از مهم ترین عوامل موثر بر اعتبارسنجی و رتبه بندی صحیح آنها محسوب می شود و برای نشان دادن جایگاه واقعی مجلات تخصصی، از اهمیت بسزایی برخوردار است. از آنجایی که بسیاری از شاخص های ارزیابی مجلات نظیر IF، SJR، Q و مانند آن، رتبه مجلات تحت پوشش پایگاه را تحت تاثیر حوزه موضوعی مربوط به آن مجله و در مقایسه با سایر مجلاتی که در آن حوزه موضوعی قرار گرفته اند تعیین می کنند، اهمیت طبقه بندی موضوعی که پایگاه برای مجلات در نظر می گیرد بیش از پیش قابل درک خواهد بود. چه بسا با طبقه بندی موضوعی ناصحیح مجلات توسط پایگاه هایی مانند JCR، Scimago و PJCR و قرار دادن مجلات فوق تخصصی، تخصصی و نیمه تخصصی یک حوزه در کنار یکدیگر، رتبه برخی از مجلات فوق تخصصی ارزشمند که حتی سال ها به عنوان مجلات Q1 و هسته حوزه موضوعی خود نیز معرفی شده اند، با تزلزل و خطر تنزل روبرو شده باشد؛ چرا که به طور طبیعی به دلیل محدودتر بودن تعداد مخاطبان مجلات فوق تخصصی هر گروه موضوعی، آنها نسبت به مجلات تخصصی و نیمه تخصصی حاضر در همان گروه موضوعی از شانس کمتری برای دریافت استناد برخوردار خواهند بود و چنانچه رتبه بندی مجلات حاضر در هر گروه موضوعی بدون توجه به زمینه های موضوعی فوق تخصصی، تخصصی و نیمه تخصصی مجلات و صرفا بر مبنای میزان استنادهای دریافتی آنها صورت پذیرد، نمی توان انتظار داشت که پیام های قابل اتکا و صحیحی را در خصوص جایگاه واقعی مجلات به جامعه علمی منتقل کند و بی تردید با عدالت علمی نیز فاصله های بسیار خواهد داشت. به عنوان مثالی از این دست، می توان به طبقه بندی موضوعی LIS در پایگاه JCR اشاره کرد که در طی سال های اخیر با افزودن تعداد قابل توجهی از مجلات حوزه مدیریت به گروه موضوعی LIS، عرصه رقابت را برای مجلاتی که بر لایه های تخصصی و فوق تخصصی این حوزه نظیر علم سنجی، سازماندهی اطلاعات و مانند آن تمرکز دارند تنگ کرده و شانس دریافت استناد را برای مجلات فوق تخصصی این حوزه کاهش داده است. روشن است که حوزه مدیریت برای حوزه LIS حوزه ای نیمه تخصصی محسوب می شود و مقالات این دسته از مجلات برای طیف وسیعی از مخاطبان و پژوهشگران از داخل و خارج از LIS، از جمله برای حوزه های مدیریت، مهندسی و مانند آن نیز مطرح و قابل استناد است. از طرفی، هیچ گاه مجلات کاملا تخصصی و فوق تخصصی به لحاظ تعداد مخاطبان و تعداد استنادهای دریافتی با مجلات نیمه تخصصی قابل مقایسه نبوده و از توان رقابتی با این مجلات برخوردار نخواهند بود و مقایسه و رتبه بندی آنها در کنار یکدیگر و در زیر یک گروه موضوعی، نتایجی به دور از عدالت علمی به دست خواهد داد. به عنوان نمونه، در پایگاه JCR می توان به مجلات فوق تخصصی و وزین Scientometrics و Journal of Informetrics اشاره کرد که در میدان رقابت با طیف وسیعی از مجلات نیمه تخصصی حاضر در گروه LIS جا مانده و در سال های اخیر به تدریج از Q1 به Q2 تنزل پیدا کرده اند. همین انتقاد در سطحی به مراتب وسیع تر به پایگاه PJCR در ISC نیز وارد است و مجلات فوق تخصصی بسیاری در این پایگاه وجود دارند که با توجه به کلان نگری طبقه بندی موضوعی، به لحاظ Q تنزل یافته و به تدریج به رتبه های پایین تر منتقل شده اند که انتظار می رود با اصلاح نظام طبقه بندی موضوعی مجلات در آن پایگاه، ارزیابی مجلات با لحاظ کردن لایه های تخصصی و فوق تخصصی مجلات صورت پذیرد. ازسویی دیگر، انتظار می رود این پایگاه با برقراری لینک میان آمارهای استنادی و رکوردهای استناد شده مجلات تحت پوشش خود، شفافیت نتایجی که برای ارزیابی مجلات ارایه می دهد را ارتقاء بخشد و مجلات را به سوی کسب اطلاعات دقیق تر رهنمون سازد. به عنوان نمونه، برای یک مجله حوزه علم اطلاعات و دانش شناسی مطلوب خواهد بود که بداند چه میزان از استنادهای دریافتی، از مجلات حاضر در موضوع سطح کلان (مثلا علوم انسانی و علوم اجتماعی)، چه میزان از استنادها از مجلات حاضر در موضوع سطح میانی (مثلا کتابداری، آرشیو و نسخه پژوهی) و چه میزان از استنادها از مجلات حاضر در موضوع سطح خرد (علوم کتابداری و اطلاع رسانی) بوده است؟ با وجود این، به نظر می رسد هم اکنون Q تخصیص یافته به مجلات، با اتکا به کل استنادهای دریافتی از مجلات حاضر در PJCR، اعم از مجلات حاضر در سطح موضوعی کلان، میانی و خرد محاسبه و تعیین شده باشد. در این صورت، از آنجا که مجلات فوق تخصصی هر حوزه به لحاظ تعداد مخاطبان به هیچ عنوان با مجلات نیمه تخصصی حوزه خود قابل مقایسه نیستند، نتایج ارزیابی مجلات عرضه شده توسط این پایگاه بدون لحاظ کردن ملاحظات تخصصی مورد تاکید در علم سنجی، منعکس کننده جایگاه واقعی و صحیح مجلات فوق تخصصی نخواهد بود. به این ترتیب آنچه بیش از پیش جای تامل دارد این است که آیا ارزیابی و رتبه بندی مجلات در قالب گروه های موضوعی ناصحیح می تواند با عدالت علمی همسو باشد و جایگاه و کیفیت واقعی مجلات را به نمایش بگذارد؟ و آیا نباید برای حرکت در مسیر عدالت علمی، بجای تکیه بر گروه های موضوعی کلان که حجم قابل توجهی از مجلات نامتوازن را در خود جای می دهد، رتبه بندی ها و اعتبارسنجی های استنادی مجلات را به گروه های موضوعی خرد که بیانگر زمینه موضوعی اصلی و واقعی مجله است متکی کرد؟

رشد و توسعه اقتصادی از دیرباز مورد توجه اقتصاددانان بوده است. اقتصاددانان عوامل مختلفی را جهت توسعه اقتصادی یک کشور بر شمرده اند. از جمله توجه به توسعه منطقه ای و لزوم توزیع متناسب منابع جهت رشد همگون مناطق مختلف یک کشور می باشد. پژوهش حاضر رتبه بندی هشت کلان شهر تهران، مشهد، اصفهان، شیراز، قم، کرج، تبریز و اهواز برای سال 1390 و از لحاظ پنج شاخص اقتصادی، فرهنگی و آموزشی، مسکونی و ساختمانی، بهداشتی و درمانی و تجهیزات شهری می باشد. جهت این امر از دو روش تاکسونومی عددی و فرآیند تحلیل سلسله مراتبی کمک گرفته شده است. نتایج روش تاکسونومی نشان می دهد که کلان شهرهای تهران، اصفهان، تبریز، کرج، مشهد، قم، شیراز و اهواز به ترتیب از بیشترین سطح توسعه و نتایج روش تحلیل سلسله مراتبی حاکی از آن است که کلان شهرهای تهران، اصفهان، کرج، مشهد، تبریز، شیراز، قم و اهواز به ترتیب از سطح توسعه بالاتری برخوردار می باشند. همچنین در تمامی شاخص ها کلان شهر تهران از بالاترین رتبه برخوردار بوده است. با توجه به شاخص های اقتصادی، کلان شهر قم، با توجه به شاخص های فرهنگی و آموزشی، تبریز، با توجه به شاخص های مسکونی و ساختمانی، اهواز، با توجه به شاخص های بهداشتی و درمانی، اهواز، و با توجه به شاخص های تجهیزات شهری، کلان شهر قم از جایگاه پایین تری برخوردار بوده اند.

در بسیاری از موارد موضوع رتبه بندی و اولویت بندی پروژه ها در سازمان های پروژه محور، از اهمیت بالایی برخوردار می باشد. رتبه بندی و انتخاب پروژه، در واقع به معنی اولویت بندی تعدادی پروژه و تخصیص منابع سازمان فقط در بین آن پروژه ها می باشد تا بواسطه این انتخاب و تخصیص، سود سازمان حداکثر گردد. در انتخاب بهترین ترکیب پروژه برای سازمان نیز عوامل مختلفی دخیل هستند. با توجه به اینکه میزان اهمیت معیارها و میزان تامین معیارها توسط پروژه ها معمولا مبهم و نامعلوم است، در این مقاله از طریق واژه های زبانی و تئوری مجموعه فازی، معیارها وزن دهی شده و درنهایت با استفاده از تصمیم گیری چندمعیاره فازی، پروژه ها اولویت بندی و رتبه بندی می گردند. روش پیشنهادی ذکر شده در این مقاله، در شرکتی که به عنوان یک شرکت پروژه محور مطرح می باشد، به صورت مطالعه موردی مرور شده و با استفاده از نظرات خبرگان این شرکت و روش دلفی فازی، امتیاز پروژه ها و وزن معیارها جمع آوری گردید. سپس با استفاده از روش فازی اشاره شده، رتبه بندی و اولویت بندی پروژه های این شرکت، انجام گرفت.

یک شرکت یا سازمان، جهت تحقق اهداف کلان و اهداف بازاریابی خود نیاز به برنامه ریزی بازاریابی دارد که یکی از ستاده های مهم این فرآیند، تدوین استراتژی های بازاریابی است. اجرای درست استراتژی های بازاریابی، بخش نهایی و ضامن موفقیت شرکت در امر بازاریابی است. نتایج پژوهش های مختلف در زمینه مدیریت استراتژیک نشان می دهد شرکت هایی که از رویکرد استراتژی جهت رسیدن به یک مزیت رقابتی پایدار استفاده می کنند، اغلب در مرحله اجرای استراتژی در سطوح مختلف سازمانی با مشکل مواجه می شوند. هدف اصلی در این مقاله، ارایه یک طبقه بندی از موانعی است که در راستای اجرای موثر استراتژی های بازاریابی وجود دارد و رتبه بندی آن برای نمونه موردی شرکت ایران خودرو. ابتدا یک طبقه بندی از موانع بر گرفته از ادبیات بین المللی برای این شرکت بر اساس نظرات خبرگان این شرکت بومی می شود و سپس با استفاده از آزمون های آماری تی تک نمونه ای و فریدمن طبقه بندی و رتبه بندی بررسی می شود. نتایج نشان می دهد که در میان طبقه بندی هشت گانه، طبقه موانع مدیریتی دارای بالاترین اهمیت است. پس از آن، طبقه موانع ساختاری در رتبه دوم و طبقات موانع فرهنگی، ادراکی، استراتژیکی، عملیاتی، نیروی انسانی و منابع به ترتیب در رتبه های بعدی قرار می گیرند. یعنی در شرکت ایران خودرو، کمبود منابع یک مانع جهت اجرای استراتژی بازاریابی نبوده و از این نظر شرکت کمبود خاصی ندارد، بلکه سایر طبقات موانع اصلی را تشکیل می دهند.